Son bir aydır çok boş hissediyorum. Hatta çoğunlukla hissedemiyorum. Ne hissettiğimi bilmiyorum ya da fazla hissettiğim için mi seçemiyorum sonuç böyle oluyor, hiçbir fikrim yok. Belki de aynı şeyleri yapmaktan yorulmuşumdur. Bu da saçma bundan çok yorulmuş olamam. Sonuçta tatildeyim. Tüm saatler benim.
Tatile de daha tam çıkamadım belki ondan bunalmışımdır. Çıkacağım tatilde bana göre hiç iç açıcı değil ama size göre anlatsam çok güzel gelebilir. Ama bana göre güzel bir tatil olmayacak gibi. Ben ne ara böyle karamsar oldum? Elimdekilerle mutlu olmayı unuttum resmen. Nerede olmamış bir nokta var oraya takılıyorum. Yok yok ben hiç iyi değilim.
Dışarı çıkıyorum. Müthiş mutluyum falan. Aslında değilim. Göründüğüm gibi değil. Ya da o anlık mutlu oluyorum. Gezmek kafa dağıtıyor. Evde duruyorum. Bir bakıyorum depresif şarkılara klip olmuşum. Benim yalnız bırakılmamam lazım galiba. Ama yalnızlığı da seviyorum. Böyle gereksiz konuşan falan olmasın bayılırım ama sonrada ruh halim yerlerde sürünüyor. Üzülüyorum. Çok saçma bir durum. Çözümsüz gibi geliyor.
Bir şeyleri kafama takıyorum. Yapacağım diyorum. Lafta kalıyor. Anlatmak istiyorum. Anlatamıyorum. Ya da nasıl anlatacağımdan emin değilim. Sonuç olarak kolay yolu seçiyorum. Susuyorum. Sonra gidip bir bardak su içiyorum. Bakıyorum yine olmuyor. Şaka maka düşüncelerim çorba olmuş. Hemen üstümdeki karamsarlığı başkasına atıyorum. Sanki benimle aynı düşünüyormuş gibi. Ben böyle düşünüyorsam, o da büyük ihtimal öyle düşünüyordur diye. Bir de eminim. Öyle düşünmese kafa göz dalacağım sanki. Kendimi kandırıyorum çok açık. Üstüne her şeyin farkındayım. Normalde farkında olmamam lazım. Normal insanlar o kadar farkında olmazlar.
Başkaları da hiç yardımcı olmuyor hee. Geçende bir arkadaşımla konuşuyorum. Bulunduğum ruh halini anlattım. ''Sana sorun olan her şeyi önem sırasına göre sırala ona göre düzeltmeye çalış'' dedi. Ki haklı. Tamam, doğru. Ama her şeyi de devletten bekliyorlar. Kahrolsun bağzı şeyler. Kahrolsun böyle düzen. Zaten bunalımda mıyım neredeyim çıkmaya çabalıyorum. Bir de sorun olduğunu düşündüğüm şeyleri düzeltmeye çalışacağım. Oldu. İyice delirtir beni bunlar. Ya abi insan kendi sorununu bilmez mi? Kendi kendine düzel işte. Salaksan zeki olmaya uğraş. Sorunların varsa yok et de gel. Bana karşı hatalıysan, ara falan de. Ne bileyim. Bizi de delirtme burada.
Tanrım bana neden acımıyorsun? Güçlüyüz diye yükledin yükledin. İmalat hatalılarla uğraştırdın. Bak noldu şimdi? Hani bir durum varsa meleklik statüne al beni de rahat edelim. Bıktım artık. Ben herkesi düşüneyim, onlar beni düşünmesin. Afedersiniz ama sokayım böyle işe. Pes ettim ben. Hile yapıyorlar. Şike katıyorlar hayata. Oynamıyorum.
NOT: ''Yazımı okuyup bana herhangi bir mantıklı önerisi olan yazsın. Olmadı psikolog önersin. Hiç olmadı iki prozac atsın. Bu ruh halinden bir an önce çıkmak istiyorum. Yeter.''
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder